Sil.Sof

Από τη συλλογή "Τα Άνθη του Κακού": Το ταξίδι Le Voyage Εικονογράφηση: Pierre de Gasztold (1913 - 2004) Το Ταξίδι - στον Μάξιμο ντε Καμπ Για το παιδί που ξετρελαίνεται για κάρτες και γραμματόσημα , Μόνο το Σύμπαν χωρά την τεράστια επιθυμία του. Α πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος στο φως των κεριών! Στα μάτια της ανάμνησης πόσο μικρός! Ένα πρωί θα φύγουμε το κεφάλι γεμάτο φλόγα, την καρδιά θλιμένη από ενοχές και πόθους πικρούς, Θα πηγαίνουμε το ρυθμό ακολουθώντας των κουπιών, Νανουρίζοντας την απεραντωσύνη μας ως το τέλος των θαλασσών. 💦 Κάρολος Μπωντλέρ - Από τη συλλογή Henri Michaux: " Οι ποιητές ταξιδεύουν " John Lennon - Across the Universe

Το ταξίδι δεν τελειώνει... Ελευθερία Αρβανιτάκη - Τα Μεγάλα Ταξίδια Συλλαβιστά ήρθε η νύχτα ξεντύθηκε η σιωπή κι ορμάει Μπήκες σκυφτός ήσουν βρεγμένος και κάθησες ξανά στο πλάι Μείνε λίγο ακόμα να μπορέσω να νιώσω να μπορώ να θυμάμαι να μη λεω πως λυπάμαι Μείνε λίγο ακόμα κλείσαν’ όλοι οι δρόμοι τα μεγάλα ταξίδια πάντα κάνουμε μόνοι Συλλαβιστά πάντα ρωτούσες η αγάπη μας μετά πού πάει Ψάχνεις το φως πέρασε η ώρα Ξεντύθηκες μα εδώ φυσάει Στίχοι: Λήδα Ρουμάνη Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Ελευθερία Αρβανιτάκη - Τα Μεγάλα Ταξίδια

Τέλος Χρόνου για Σήμερα Πιάτο συνοδευτικό κρασιού Τα Χαικού - Ιαπωνικής τεχνοτροπίας, είναι μικρά ποιήματα 17 συλλαβών (κανονικά) που αποτυπώνουν φευγαλέες σκέψεις σε μια χρονική υποκειμενική αλληλουχία. Εδώ δεν είναι 17 οι συλλαβές - απλά είναι μικρές σύντομες στιγμές του νου καθώς προσπαθεί να φθάσει σε μια κατάσταση Zen. Το πιάτο είχε σταφύλι και δίπλα είχε κρασί Στη θάλασσα θα βρεις κομμάτι της ζωής. Είτε βαραδιάζει είτε νυχτώνει μένει λευκό το γιασεμί ▪ Το μπάνιο πεντακάθαρο οδοντόκρεμα κλειστή. Ανυπόμονο πουλί άφησε τα αυγά του πέτρες στη φωλιά του Η γλάστρα αδειανή. Παράθυρο κλειστό γύρισμα του αέρα κλείσε το κουμπί το αίνιγμα του αιθέρα. Μια αμφιβολία έγινε σημάδι τσακισμένο φύλλο βιβλίου στο συρτάρι. Έγυρε ο ήλιος πέφτουνε σκιές στο κλειστό βιβλίο πάνω στις καρδιές. Άφησε η κεντήστρα το υφάδι στο σκαμνί Κόμπος στη κλωστή που έλυνες γελώντας. 🗝 Συνεχίζονται σε μια άλλη μέρα... ▪ Στίχος Γιώργου Σεφέρη

Τα Άνθη του Κακού - Στον Αναγνώστη  Θάλεια Φλωρά Καραβία: Μοναξιά ⇂ Ζωγραφικό έργο - Henri Matisse: Χορευτές Αυτό το ποίημα αποτελεί καίριο κτύπημα στην υποκρισία καθώς επισημαίνει τη δύναμη του Κακού που ελοχεύει σε κάθε βήμα του ανθρώπου Κάρολος Μπωντλέρ Charles Baudelaire (1821-1867) - Les Fleurs du Mal "Au Lecteur" Η βλακεία, το λάθος, η αμαρτία, η οκνηρία Διακατέχουν το πνεύμα μας και κυβερνούν το σώμα μας Και τροφοδοτούμε συνέχεια τις αγαπημένες μας τύψεις Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν τα ζωύφια τους. Τα σφάλματα μας είναι επίμονα, οι μετάνοιες μας δειλές τηρούμε ανόρεχτα τις υποσχέσεις μας χαρούμενοι τριγυρίζουμε στο βρώμικο μονοπάτι πιστεύοντας πως  παραπτώματα πάντα με ψεύτικα δάκρυα θα ξεπλένονται. Στο προσκέφαλο του κακού βρίσκεται ο Σατανάς ο Τρισμέγιστος που αποκοιμίζει γλυκά το πλανημένο μας πνεύμα την πλούσια φλέβα της θέλησης μας ...

Ο Ποιητής και το Σύμπαν Γιάννης Υφαντής Ζωγραφικό έργο Toulouse Lautrec - Στο Café Chantant Κι ο ποιητής γεννιέται, δεν γίνεται, ούτε με σπουδές, ούτε με πλούτη, ούτε με τα μέσα. Γεννιέται. Και δεν φταίει που γεννιέται τέτοιος που γεννιέται. Δεν το ζήτησε... Κι αφού γεννιέται τέτοιος, «σηκώνει στους ώμους του» καθώς λέει ο Αρθούρος Ρεμπώ, "όλη την ανθρωπότητα, ακόμα και τα ζώα".Κι αφού γεννιέται τέτοιος, είναι γι’ αυτόν βιολογική ανάγκη, η υπεράσπιση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, είναι γι’ αυτόν βιολογική ανάγκη η παρρησία, η έκφραση, η αλήθεια και η ομορφιά. Ότι δηλαδή οι ποιητές αποτελούν την ψυχή του λαού τους, κι ως τέτοιοι, - όχι μόνο δεν μπορούν να σωπάσουν, αλλά το ίδιο το Σύμπαν τους απαγορεύει τη σιωπή. Διότι ο ποιητής ως προς ένα επίπεδο αντιλήψεως, ανήκει μεν στις ανθρώπινες κοινωνίες κι αποτελεί μέρος των ανθρωπίνων συστημάτων, αλλά στο επίπεδο της υπερ-πραγματικότητος (surrealism), είναι πολίτης του Σύμπαντος (δεν το λέγω μόνον εγώ) κι ως τέτοιος, εν μέρει...

Sed Non Satiata Ακόρεστος πόθος "Sed non Satiata" 1842, Charles Baudelaire Jeanne Duval - έργο C. Baudelaire Μαύρη Αφροδίτη - έργο Victor Delhez Emmanuel Cadet Sed Non Satiata Sed non Satiata Παράξενη θεότητα σκοτεινή σαν νύχτα μ' αρώματα ποτισμένη μόσχου και καπνού Έργο ενός Φάουστ μάγου της ερήμου πλανεύτρα με δέρμα εβένου, κόρη του μαύρου μεσονυχτιού, Προτιμώ κι απ' το κρασί κι απ' το όπιο τις νύχτες Το ελιξήριο του στόματος σου απ' όπου ο έρωτας αναβλύζει Όταν προς εσέ οι πόθοι μου θεριεύουν Τα μάτια σου στέρνα όπου οι λύπες μου ξεδιψούν.   Τα δυο μεγάλα μαύρα μάτια σου της ψυχής σου καθρέφτης Ω δαίμονα ανελέητε ρίξε μου λιγότερη φλόγα Δεν είμαι η Στυξ ακούραστη Θεά εννιά φορές να σε φιλήσω, Αλίμονο και δεν μπορώ αχαλίνωτη μάγισσα να διαλύσω τη τόλμη σου και να σε φυλακίσω Στη κόλαση της κλίνης σου δώρα της γης να σκορπίσω! " Ακόρεστος Πόθος ": Γράφτηκε (1842 - '43 /21 ετών!) Τα άνθη του Κακού - Α΄έκδοση 1857, οριστική έκδοση 1868 ένα χρόνο...

Ένας Μαγικός Καθρέφτης Σπύρος Βασιλείου - 4 Εποχές Χειμώνας Claude Monet - Ο Σηκουάνας στο Bougival το σούρουπο Α υτοί που συνηθίζουν να αυτοπαρατηρούνται και να διατηρούν τις αναμνήσεις των εντυπώσεων τους, αυτοί που γνωρίζουν όπως ο Χόφμαν (Hoffmann) να συνθέτουν το πνευματικό τους βαρόμετρο, θα έχουν προσέξει οπωσδήποτε αποθηκεύοντας στο παρατηρητήριο των σκέψεων τους, τις ωραίες εποχές, τις όμορφες μέρες, τα συναρπαστικά λεπτά. ▪ (de belles saisons, d'heureuses journées, de délicieuses minutes) Υπάρχουν μέρες που ο άνθρωπος ξυπνάει με ένα νεανικό και στιβαρό πνεύμα —τα βλέφαρα του, μόλις ο ύπνος που τα σφάλιζε τα εγκαταλείψει, ανοίγουν σ' ένα εξωτερικό κόσμο τόσο δυναμικά παρόντα, με μια αδιαμφισβήτητη σαφήνεια κι έναν χρωματικό πλούτο θαυμαστό. Ο ηθικός κόσμος ( λεπτός κόσμος ) ανοίγει τις απέραντες προοπτικές του γεμάτος νέες χάρες. Ο ευνοημένος μ' αυτή τη μακαριότητα άνθρωπος -δυστυχώς σπάνια και φευγαλέα- αισθάνεται συγχρόνως πιο καλλιτέχνης και πιο ακρ...

ΒΑ Αιγαίο - Λέρος Λέρος Εξοχική Οικία Ποίηση Στρατή Παρέλη Σπίτι από Αίνιγμα του ιδίου (Απόσπασμα) Άραγε τι να ναι που μας μαγνητίζει της ψευτιάς και δεν μας αφήνει να δούμε και που τολμάμε η τόλμη μας όλη στράφι γιατί λάθος τόλμη είναι και άδικος μόχθος. Ή μήπως το αίνιγμα μας θα μας σβήσει κάποτε όταν θα βρει την λύση του από κάπου- Πήγαινα αρνητής. Και που αρνιόμουν, νάσου να μου έρχεται καπαπάνω το αρνημένο μου και στανικά να θέλει να με πείσει η ανάγκη έτσι είναι. Η βωβή αλήθεια προσγειώθηκε στο μυαλό μου σούρουπο μελαγχολικό- και είπε λόγια δύσκολα. Είχα το χέρι τεντωμένο μέσα στο άδυτο του φεγγαριού και αίσθηση! ένοιωσα να σκιρτάει στα δάκτυλά μου το αίνιγμα που ζήλευε μια λύση. 💦 Φώτο - Λέρος Β.Α. Αιγαίο

Αλήθεια και Αυθεντικότητα Καστελόριζο Δωδεκάνησα Ποίημα: “ΑΝΑΤΟΛΉ” Λ.Σ.Α Ακούω τους τριγμούς των κλωναριών των πεύκων το θαρρετό τραγούδι των πουλιών καθώς οι αχτίδες του ήλιου αργά διαχέονται στο γαλάζιο στερέωμα κι ο ήλιος πίσω απ' το γκρίζο ατάραχο και σιωπηλό βουνό προβάλει... Ακούω της θάλασσας τον ατέρμονο των κυμάτων της μουντό παφλασμό το σιγαλό, μακάριο και μονότονο τραγούδι της καθώς Ζωοδότης Αυτός, ολοένα υψούται Του στερεώματος αυτού την αδιαπέραστη Φυγή και Σιωπή Μοναχικός καβαλάρης να ορίσει. Ένα ακόμη πρωί που γεννιέται Αφουγκράζομαι μέσα απ' τα λαμπιρύζοντα της νύχτας πέπλα που όλο αναδιπλώνονται καθώς στο ημίφως αυτό το λαμπρό του ξεδιπλώνει μανδύα... Στη ζωογόνο λάμψη του απαλά φωτίζοντας το ξύπνημα όλων των πλασμάτων Τροφός ζωής και όχι θανάτου. Ο Ήλιος! 🌞 Όλα τα πράγματα ακολουθούν μια σειρά. Όπως η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, το μεσημέρι το απόγευμα, το βράδυ το ξημέρωμα έτσι και στη καθημερινή του ζωή πρέπει κανείς...

Κλινική Παμμακάριστος - Τέρμα Πατησίων Παμμακάριστος - Κάτω Πατήσια Στη Φύση - Ελευθερία Στη διάρκεια του έτους 1944 ,οι δρόμοι της Αθήνας μετατράπηκαν σε πεδίο συγκρούσεων. Μεγάλος αριθμός τραυματιών είχε ανάγκη από άμεση περίθαλψη Στη περιοχή δεν υπήρχε Νοσοκομείο και το κτίριο της Μονής χρησιμοποιήθηκε ως χώρος περίθαλψης και βοήθειας για του τραυματίες, αφού διέθετε αναπτυγμένους χώρους και με ψυχική διάθεση των Μοναχών που είχαν της απαραίτητες γνώσεις, έγινε σημαντική προσφορά έργου και υπηρεσιών. Σεφέρης Γιώργος - Μέρες του '45-'51 - Ημερολόγιο Τρίτη, 8 Ιουλίου 1947 Σήμερα στην "ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟ" για ακτινογραφία. Πρώτη φορά που βγήκα από τότε που έπεσα. Η πλάκα δείχνει μια πέτρα στο δεξί νεφρό. Κι αυτό μου θυμίζει κάτι που τόσο συχνά λησμονούμε: πως υπάρχουμε, γιατί κάθε τόσο κάποιος αποφασίζει να δώσει αναστολή της ποινής μας. Κι όμως να το ξεχνούσα τόσο πολύ; Όταν συλλογιστώ το περασμένο φθινόπωρο στον Πόρο, την απερίγραπτη λαχτάρα που με κυρίευε της κάθ...