2 Σεπ 2008

Καράβι

Gericault/ LouvreΑυτά που γράφει στο ποίημα ο Ν. Βαλλιανάτος είναι σωστά έτσι συνήθως συμβαίνει... Ωστόσο η οπτική αυτή υποδηλώνει πως άλλος κρατά τα ηνία του εαυτού μας - ο καπετάνιος στο ποίημα και κατ' ουσίαν ο μεθυσμένος στουπί ναύτης. ΄Ομως η αλήθεια είναι πως αυτό ισχύει στην περίσταση ενός ταξιδιού, στις καθ' υπερβολήν συνθήκες που θέλουν να υποδηλώσουν με χοντρό μαρκαδόρο την απουσία ενός έρματος, ενός σκοπού.
Στην πραγματικότητα όμως, εμείς οι ίδιοι κρατάμε το τιμόνι του σκάφους της ζωής μας, εμείς είμαστε οι τιμονιέρηδες.

Το ποίημα αυτό είναι πολύ παραστατικό και δείχνει πως βρισκόμαστε συχνά πυκνά σε ρότα που άγνωστο γιατί, δεν μας αρέσει ωστόσο συνεχίζουμε πάντα με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θ' αλλάξουν τα πράγματα... Εναποθέτουμε την πίστη μας στον "τιμονιέρη" αδυνατώντας πιστεύοντας, πως μπορούμε να γίνουμε οι ίδιοι τιμονιέρηδες και να στρίψουμε το τιμόνι ή ν' αλλάξουμε πορεία.
Το άγνωστο γαρ... είναι απειλητικό γιατί δεν το γνωρίζουμε - πως θα ΄ναι αναρωτιώμαστε... Ωστόσο το ίδιο το γνωστό παρόν που βιώνουμε, σίγουρα θα μπορούσε να γίνει καλύτερο ή και συναρπαστικό ακόμα αν οι ίδιοι παίρναμε την απόφαση να το ορίζουμε ή ακόμη καλίτερα αν προσαρμοζόμασταν απολύτως στις ανάγκες και τις επιταγές που αυτό καθορίζει. Τότε θα ήμασταν οι ίδιοι, οι σοφοί τιμονιέρηδες του.

Ο τίτλος του σημειώματος οδηγεί στο ποίημα Καράβι, Ζωγραφικό έργο "Το ναυάγιο της Μέδουσας"